Spawanie oznacza łączenie lub stapianie elementów poprzez zastosowanie wysokiej temperatury oraz/lub docisku w taki sposób, że złączone elementy tworzą jedną całość. Źródłem ciepła podczas spawania jest zazwyczaj łuk elektryczny wytwarzany przez prąd elektryczny generowany w zasilaczu aparatu spawalniczego. Spawanie oparte na zasadzie łuku elektrycznego nazywane jest spawaniem łukowym.
Złączenie elementów może nastąpić w oparciu o ciepło wytwarzane wyłącznie przez łuk elektryczny, pozwalające na stopienie ze sobą spawanych elementów. Metoda taka może być wykorzystana np. w procesie spawalniczym TIG.
Jednakże zazwyczaj metal spoiwa wytapiany jest do wnętrza bruzdy spoiny spawanej lub spawu, albo przy wykorzystaniu podajnika, przemieszczającego drut spawalniczy poprzez uchwyt spawalniczy (spawanie metodą MIG/MAG) lub poprzez zastosowanie ręcznie dosuwanej elektrody spawalniczej. W scenariuszu tym, metal spoiwa musi posiadać w przybliżeniu taką samą temperaturę topnienia co materiał spawany.
Przed przystąpieniem do spawania, krawędzie elementów spawanych powinny zostać w taki sposób ukształtowane, aby tworzyły odpowiednią bruzdę spawalniczą, np. rowek typu „V”. W miarę postępu procesu spawalniczego, łuk powoduje stopienie się ze sobą brzegów bruzdy oraz spoiwa, tworząc jeziorko spawalnicze.
Aby spoina była trwała, jeziorko spawalnicze musi być chronione przez procesami utleniania oraz skutkami wpływu otaczającego powietrza, poprzez zastosowanie np. atmosfery gazu ochronnego lub żużla. Gaz ochronny jest podawany do jeziorka spawalniczego przy pomocy uchwytu spawalniczego. Elektroda spawalnicza może być również typu otulonego przy pomocy materiału, wytwarzającego nad jeziorkiem spawalniczym atmosferę gazu ochronnego oraz warstwę żużla.
Najpowszechniej spawanymi materiałami są metale takie jak aluminium, żeliwo, stale węglowe oraz stale nierdzewne. Spawać można również tworzywa sztuczne. Podczas spawania tworzyw sztucznych, źródłem energii cieplnej jest gorące powietrze lub rezystor elektryczny.
źródło: www.kemppi.pl |